PEYPER BAG: sisidlan ng samut-saring bagay

Ugly Who?

2010-02-20T11:45:00.001+08:00

Sinong nilalang ang hindi nagdaan sa pagkabata na hindi alam ang kwento ng Ugly Duckling? Isa ito sa mga pamosong kwentong pambata na pinagpasa-pasahan na ng ilang henerasyon. Ang hindi nakakaalam sa kwento nito ay a.) hindi dumaan sa pagkabata at paglabas sa sinapupunan ng kanilang ina ay deretso na sa pagtanda at b.) hindi kasosyalan at hindi naranasang makwentuhan ng english na bed time story nung bata pa. loser!

Sa pagmamay-ari kong bukiran, isang hayop lang ang nahirapan akong hanapin. Naiinggit nga ako sa ilan kong mga kapitbahay kasi kumpleto nila ang mga alagaing hayop at meron sila nung hayop na hinahanap ko. Oo, inggitero ako! Sa tuwing may mamimigay naman ng hayop na nabanggit e lagi akong huli sa balita at nauubusan. Kamalas! Pero sa tinagal tagal ng panahon, sa wakas nakita ko din ang isang pakalat kalat at pinamimigay na ugly duckling, noong isang araw lang. Balita ko kasi yung ugly duckling na yun, gaya nung sa kwentong pambata, e nagtatransform sa isang eleganteng gansa. At dahil nga sa inggitero ako e gusto ko ring makita kong papano magbabago ng anyo yung ugly duckling sa aking bukid.

<<>>

Kamakailan ay may nag-add sa akin sa fesbuk na magandang babae. Tipong pang hot babes ang dating. Madami kaming common friends, lahat schoolmate ko nung high school, yung nag-add sa akin hindi ko mamukaan kung sino, hindi rin pamilyar ang pangalan, in-accept ko na lang tutal muka namang schoolmate ko din dati dahil nga sa mga common friends namin. Pagtingin ko sa chat, sakto online sya.

Ako: Hi! Thanks for the add.
Hot Babe: Hello! Long time no see a. Kamusta?
Ako: Ok naman, busy sa buhay buhay. Btw, tiga Bulubundukin highschool ka ba?
Hot Babe: Hahaha. Oo kaya, kaw ha nakalimutan mo na ako. Ganyan ka pala.
Ako: Anong batch ka ba?
Hot Babe: Hay naku, nakalimutan mo na nga talaga ako.
Ako: Hindi ko kasi talaga maalala e.
Hot Babe: ...

Nag-offline na sya pagkatapos ng huli kong sinabi, tatanungin ko pa naman sana sya kung may nakaraan kami pero kapangahasan na yun. Pinuntahan ko na lang ang profile nya at pinakialaman ko ang mga piktyurs nya. Potah! Hindi ko mapigil magmura lalo na nung nakita ko yung piktyur nya sa beach. Parang pang men's magasin. Sa kiddie section. Pilit ko pa ring inaalala kung sino at ano sya sa buhay ko nung highschool.

Pumunta ako mga piktyurs na ni-tag sa kanya. Tignan mo nga naman pag sinuswerte, may nakatag doon na class picture nung highschool. Agad kong nakilala ang batch na yun, yun yung klase na mas bata sa amin ng isang taon. Hinanap ko ang pangalan nya sa listahan sa ibaba ng larawan at laking gulat ko kung saan tumapat ang kwadrado. Napadoble ang mura ko sa natuklasan at napakamot na lang ng ulo.

Sinong mag-aakala na yung babaeng maitim, payat, makapal ang kilay at patag ang dibdib ay magiiba ang anyo bilang isang nakakapagpalaway na nilalang. Para syang isang instant noodles na sa umpisa ay walang buhay pero pagkaluto ay naging masarap na pagkain at ang sabaw ay masarap higop-higupin. Ganoon pa din naman ang kulay nya, pero hindi na sya nararapat tawagin na maitim kundi morena, ahit na ang kilay nya, mas malaman na rin sya ngayon, malaman talaga! Ang LAKI ng pinagbago ng itsura nya, ang LAKI ng ginanda nya.

Kung alam ko lang na magbabago ang anyo nya ng ganun kaganda e di sana sumagot ako sa text nya nung highschool. Kahit maubos pa ang load ko sa kanya, dahil wala pa namang unlitxt nun, ayos lang. Tignan mo nga naman ang pagkakataon, minsan talaga e sasampalin ka ng mga pangyayaring labis mong panghihinayangan.

Yung dating ugly duckling naging magandang swan na ngayon. At oo nga pala, sa profile nya galing yung ugly duckling na matagal ko ng hinahanap para sa bukid ko. Pagkakataon nga naman oo.

Nostalgia

2010-02-17T23:31:00.008+08:00

Kahapon binuksan ko at muling binalikan ang isang parte ng aking nakaraan. Sinarado ko na dati ang pintuan ng nakaraan na yun pero may isang parte pa din ng pagkatao ko na hinahanap ang lugar na yun. Minsan talaga hindi maiiwasang muling balikan ang nakaraan at magbalik tanaw. Namimiss ko ang mga bagay bagay at mga tao sa nakaraang tinalikuran ko kaya naman muli kong binalikan ang imbakan.

Muli akong nagbalik sa dati kong imbakan. Naalala ko pa ang unang pagkakadiskubre ko sa lugar na yun. Pagala gala kasi ako noon kaya ko nakita at pinasok ito. Naenganyo ako sa mga bagay bagay at mga tao na nakita ko at nangarap ako na gumawa rin ng sarili kong imbakan. Masaya ang mga dating araw na ginugol ko sa imbakan na yun kasama ang mga dating nagiimbak. Oo, medyo magulo ang imbakan dati pero masaya. May lalim at may puso ang mga dating nagiimbak, may pakinabang ang mga naiimbak.

Nakausap ko kahapon ang isa sa mga naging kaibigan ko sa lugar na yun, sabi nya may kailangan daw sya sa dati kong imbakan, ilalagay daw kasi nya yun sa garapon. Binisita daw nya ang dati kong imbakan pero sarado na daw ito. Nagdalawang isip pa ako kung muli ko bang bubuksan ang kandado para muling pasukin ang lumang imbakan at kunin ang dati kong inimbak na kailangan nya. Alam ko kasi na sa oras na binuksan kong muli at pumasok sa imbakang yun ay muling babalik ang mga ala-ala ng aking nakaraan, mga ala-ala ng mga taong minsang nakasalamuha sa imbakan na yun. Hindi naman ako nagkamali at muling bumalot sa akin ang mga ala-ala ng nakaraan.

Hindi rin naman ako makatanggi sa hiling ng aking kaibigan, aanhin ko pa nga ba ang mga nakaimbak doon kung mabubulok lang din. Tutal e isang bagay lang naman ang hinihingi nya para ilagay sa garapon. Ang inimbak kong yun ay minsang ginawaran bilang isa sa mga may pinaka-may pusong naimbak. Mabuti nga yun, na mailagay sa garapon at mapakinabangan ang kahit isa lang sa mga dati kong iniimbak kesa masayang lang ito sa pagkakatago.

Hindi ko maiwasang isa-isahin ang mga dati kong inimbak. Tawa, lungkot, ngiti, mangingilid ang luha, yan ang mga naramdaman ko habang iniisa-isa ko ang mga bagay sa luma kong imbakan. Naisip ko kung nasaan na ang mga ibang nagiimbak na kakilala ko. Nakakalungkot dahil ang ilan sa kanila, ang ilan sa mga may talento sa pag-iimbak ay wala na rin pala sa imbakang yun. Nakasarado na ang ilan at ang ilan naman ay iniwanan na lang basta ang kanilang espasyo. Pero nakatutuwang isipin na ang mga ilan ay naroon pa rin sa imbakan, paminsan minsan na lang din kung magimbak pero ang mahalaga e nagagamit pa rin ang imbakan nila at ang iba naman aktibo pa din sa pagiimbak gaya ng dati.

Isa sa mga pinakaayaw kong dahilan kung bakit ayokong nagbabalik tanaw sa nakaraan ay dahil nalulungkot lang ako at naa-alala ang mga taong naging bahagi ng nakaraang yun. Ang mga taong minsang napaglaanan ng oras. Seryoso, namimiss ko ang mga naging kaibigan ko sa lumang imbakan.

Iba na ang kulay ng imbakan ngayon kumpara sa dati. Iba na ang simoy ng hangin ngayon sa imbakan. Halata na ang malayong pagkakaiba ng dati sa ngayon.

May mga bagong nag-iimbak na din pala sa ngayon, ilan sa kanila may angkin ding talento sa pag-iimbak. Naaliw ako sa ilang iniimbak nila at yung mga dating baguhan sa pagiimbak, noong bukas pa ang aking lumang imbakan, e naging eksperto na rin sa larangang ito. May lalim, may puso at may angking pakinabang din ang mga naiimbak nila.

Naalala ko ang isang karakter at katauhan na binigyan ko ng buhay at nakilala ng mga dating nag-iimbak. Napaisip ako kung muli ko bang bubuhayin ang dating karakter at muling buksan ang luma kong imbakan. Pero sa kabilang banda, mas mabuti na lang siguro kung mananatiling sarado ang imbakan na yun, kasama ang mga ala-ala ng ilang tao na naging bahagi ng lumang imbakan.

Naibigay ko na din sa kaibigan ko yung isang bagay na hinihingi nya para ilagay sa garapon. Maging sya man ay aminado na mas iba ang buhay dati sa imbakan kesa ngayon.

P.S.: Isa sa mga bagay na nakita ko sa luma kong imbakan ang bagay na ito. Hindi sana ako magpopost ng kahit ano mang bidyo o piktyur sa blog na to, pero exempted ang entry na ito dahil para ito sa ala-ala ng mga dati kong nakasama sa lumang imbakan.

sumalangit nawa kayo. lol

P.S.P (Pahabol Sulat Pa): At dahil nga sa espesyal ang entry na ito ay nagpakaemo muna ako at isinuot ang aking emo outfit at naglagay ng eye liner. emo rules! not?!

Haba

2010-02-16T16:58:00.003+08:00

Napansin ko na mula noong nagumpisa akong magsulat hanggang sa huling entry ko e napapahaba ata ang mga nasasabi ko. Nagiging madaldal na yata ako masyado.

Kaya naman iiksian ko na lang ang post ko ngayong araw na to. Gano kaiksi? Ganito kaiksi.

(Busy din kasi ako ngayon, kanina ko lang nalaman.)

Buddha Jumps over the Wall

2010-02-15T05:49:00.006+08:00

Akma ang title na yan kasi kakatapos lang ng Chinese new year. Hindi ko na rin siguro kailangang ipakilala pa at idetalye kung sino si Buddha. Kung di mo sya kilala, pareho lang tayo, hindi rin naman kasi kami close.

Kilala mo si kuya Kim Atienza? Hindi ko rin close yun, napapanuod ko lang sya sa tv, wala rin syang kinalaman kay Buddha, nabanggit ko lang sya kasi may trivia ako. Let's do it the Matanglawin style! Alam nyo ba na ang pinakamahal na sabaw sa buong mundo ay nagkakahalaga ng $200 USD o halos kulang kulang 10,000 PHP? At bago ka makatikim ng sabaw na yan ay kailangan mo munang magbigay ng 5 days notice sa kusinero ng restoran na nagseserve ng sabaw na yan. At ang pangalan ng sabaw na yan ay Buddha Jumps over the Wall.

Hayup! Magbabayad na nga lang ng mahal kelangan pa ng prior notice. Kung ganun e espesyal marahil ang mga sangkap ng sabaw na yan. Sana lang ay hindi gawa sa laway ni Buddha ang sabaw.

Noong nakaraan bago ang nakaraan, nagluluto si erpats ng adobo, e nagugutom na ako, amoy pa lang kasi nung adobo nya nakakagutom na. Sabi nya pwede na daw akong maunang kumain, luto na rin naman daw yung karne, pinapatuyo na lang yung sabaw. Mahilig akong maghalo ng sabaw sa kanin, yung tipong kaning baboy na ang itsura sa dami ng sabaw, kaya kung tutuusin mas gusto ko yung adobo na may sabaw, yung kita mo yung halo ng tubig at mantika, kaso ayoko namang kontrahin yung istilo ni erpats sa pagluluto, maya nyan hindi pa ako makatikim ng adobo nya at asin ang ipaulam sa akin. Kumuha na ako sa niluluto nya at naunang kumain bago pa tuluyang mag-evaporate lahat ng sabaw ng adobo. Dinamihan ko na din ang halo ng sabaw sa kanin ko kesa naman maging usok lang yung sabaw.

Nakatikim ka na ba ng sinabawang panty? Hindi ko dati alam kung anong lasa nun, hindi ko naman kasi alam na pwede palang gawing pampalasa ng sabaw ang panty. Una ko lang narinig ang sinabawang panty sa katropa ko nung minsang kumain kami sa gilid ng estero. Sya lang ang humingi ng libreng sabaw nun, medyo duda pa kasi ako na baka galing sa estero yung ginawang sabaw kaya pinamimigay lang ito ng libre. Nung tinanong ko kung anong lasa nung sabaw, sabi nya lasa daw sinabawang panty, nagtaka ako kung anong lasa ng sinabawang panty kaya humingi din ako. Hindi naman ako papayag na sya lang ang makatikim ng sinabawang panty. Mukang hindi natipuhan ng tropa ko yung sabaw, nakailang ihop lang kasi ito samantalang ako nakadalawang hingi pa ng sabaw. Masarap naman pala ang sinabawang panty. May pagkamaasim na maalat alat.

Isa sa mga paborito kong ulam ay sinigang na baboy o hipon. Gusto ko sa sinigang na baboy na yung sabaw e may gabi. Nakakapagpalapot daw kasi ng sabaw ang gabi. Gusto ko din kasi malapot yung sabaw ko para mas katakam takam.

Sa cavite ako unang nakatikim ng sinampalukang manok, paborito ko din yun, masarap kasi yung sabaw, tawag ko dati nung bata ako dun e sinigang na manok. Dapat nga kasi talaga sinigang na manok yun, kasi pareho ng paraan ng pagluluto at sangkap. Pauso lang siguro yung unang nakaimbento ng ulam na yun kaya imbes ng sinigang na manok e ginawa nyang sinampalukang manok. Maiba lang.

Pusta ako, kahapon madaming sabaw ang nahigop. Maliban sa hindi pwedeng mawala ang sabaw sa hapag ng mga chinese tuwing new year dahil tradisyon ito e madami din ang mga naghigupan muna ng sabaw bago sumabay sa chinese new year sa pagpapautok. Marami rami rin siguro ang nakatikim ng pinutok na sabaw.

Pota, nagugutom ako sa mga pinagbabanggit kong pagkain. Nagaalburoto na naman ang mga alaga ko sa tyan. Gusto ko tuloy mag-ulam ng tinolang manok. Matagal tagal na din mula noong huli akong nakatikim ng sabaw ng tinola.

Trivia uli. Nakailang beses nabanggit ang sabaw sa post na to?

Sagot: Tatlumpu't anim. Bilangin mo kung wala kang tiwala.

Bakit nga ba tungkol sa sabaw at panay ang banggit ko sa sabaw? Dahil sabaw ako ngayon kaya gumawa ako ng entry tungkol sa sabaw para paulit ulit kong maalala na sabaw ako ngayon kaya dapat hindi ako nagsusulat ng entry pero mukang nakagawa naman ako ng isa kahit na sabaw ako ngayon at puro sabaw ang sinasabi ko.

Sabaw ang laman ng utak ko!

Bulaklak, Condom at Tikoy

2010-02-13T16:30:00.001+08:00

Balita ko mamimigay daw ng libreng condom ang DOH ngayong balentayms day. Ipapamimigay daw ito sa mga mamimili ng bulaklak sa Dangwa. Kung ako yung isa sa mga mamimili na mabibigyan ng condom e maiinsulto ako.

Eksena: Tahimik kang namimili ng bulaklak na waring mga awit ng mga ibong tiririt lamang ang naririnig mo dahil inlababoo ka sa iyong labidabs at inspiradong mamili ng magandang bulaklak para sa kanya. Hindi mo inda ang siksikan sa dami ng tao sa halip ay feel na feel mo pa ang dampi ng hanging Sampaloc sa iyong muka, ang iyong mga matang kumikinang kinang pa na parang napuwingan lang ng mga glitters, mga ngiting abot hanggang tenga dahil sa pag-iisip sa iyong iniirog, tapos biglang, "Sir, condom." Panira ng moment.

Paano naman nakakasiguro yang namimigay ng condom na gagamitin at kakailanganin mo yun? Hindi porket obyus na may date ka kaya ka bumibili ng bulaklak ay mauuwi na ito sa isang mind blowing, staggering, psychedelic sex! Isang malaking insulto sa isang kagaya ko na virgin pa at malinis ang hangarin sa iniirog. (Kulog!)

Tuluyan na ba talagang nababoy ang tunay na ibig sabihin ng Valentine's day? Kung nabubuhay pa si Saint Valentine siguradong hindi nya magugustuhan na ang araw ng kapistahan nya na dapat araw ng pag-ibig ay nabigyan na ng ibang kahuluguan. Pag sinabing Valentine's day ang kahulugan na nito sa makabagong panahon ay pagcheck-in sa motel para sa isang bumubulusok na pagtatalik. Tiyak kikita na naman ang negosyo ni aling Vicky at iba pa nyang kapitbahay.

Para naman sa mga walang ka-date ngayong araw ng mga puso, look at the brighter side at wag magpakabitter kung wala kang lablayp. Narito ang ilan sa mga dahilan at payo para maging masaya pa rin ang balentayms day nyo.

1. Wag kang manuod ng love story o kahit ano pa mang nakakalungkot na panuorin. Baka mas lalo mong maramdamang nag-iisa ka sa buhay. Sa halip magfacebook ka na lang maghapon, hindi na nalanta at napanis ang mga pananim at niluto mo, baka maunahan mo pa ang iyong kapitbahay sa farmville o sa cafe world dahil sa XP points na makukuha sa paglalaro maghapon.

2. Para sa mga lalake. Wag mainggit sa mga katropa kung may bibigyan sila ng flowers at tsokolate ngayong balentayms. Mararanasan mo din namang bumili at mamigay ng bulaklak, sa November 1, at wag mong kalimutan ang kandila.

3. Para sa mga babae. Ipagpasalamat mo pa nga dapat na wala kang boypren at walang kadate. Tandaan na ang kahulugan ng makabagong Valentine's day ay pakikipagtalik sa iyong karelasyon. At dahil dyan hindi ka isa sa mga magiging ina sa darating na buwan ng Oktubre hanggang Disyembre.

4. Para sa mga bading. Hayaan nyong lustayin ng mga lalake ang mga pera nila ngayong balentayms sa kanilang mga gelpren. Tandaan na pag gipit ang lalake sa bading kumakapit. Magandang oportunidad ito para lapitan ka na iyong kras. Para utangan.

5. Magsuot ng pula, bumili ng mga pampaswerte, insenso at tikoy. Magpasalamat sa mga intsik na natapat ang kanilang new year sa Feb 14. I-celebrate ang chinese new year kahit hindi mo naman ito dating ginagawa. Wala ka mang pag-ibig, malay mo swertehin ka naman sa kwarta. Bumili ka na rin pala ng paputok. Paniguradong madaming putukan ang magaganap sa loob at labas ng bahay. At least makakasabay ka.

Fn = 2₂ⁿ + 1

2010-02-11T22:44:00.010+08:00

Hindi ako panatiko ng mga kumplikadong mga bagay bagay at nabubuhay ako sa prinsipyo na bakit ko gagawing kumplikado ang mga pangyayari kung pwede namang manatiling simple at hindi nakaka-stress ang lahat. Sayang naman ang buhay kung gagawin itong kumplikado at wala akong oras para mag-aksaya ng panahon sa mga bagay na nakaka-stress.

Pag kumplikado ang isang bagay nagiging dahilan ito ng madaling pagtanda dahil pag stress ang isang tao ay sanhi ito para magkaroon ng mga wrinkles. Sino namang magandang taong kagaya ko ang may gustong magmukang matanda agad? Ayoko namang isipin ng mga tao na pinaglihi ako sa bayag dahil sa kulubot ang aking mukha kaya naman pinangangalagaan ko ang aking kagandahang lalake at umiiwas sa mga bagay na nakaka-stress.

Para sa akin ang pinakumplikadong subject noong nag-aaral pa ako ay math. Ni minsan hindi ako nahumaling sa pagsosolve ng mga kumplikadong numero at isa ako sa mga estudyante na araw araw ay pinapanalangin na sana e matanggal na sa curriculum ang pag-aaral ng iba't ibang subject na puro numero ang tinatalakay. Pero syempre hindi naging matagumpay ang pagdarasal kong yun dahil hindi ito natupad. Tama na para sa akin na marunong ako ng mga simpleng paraan ng pag add, pag subtract, pag multiply at pag divide ang importante ay alam ko kung paano bilangin ang sukli ko kung tama ba o mali matapos kong bumili sa paborito kong sari sari store.

Sabi ko nga sa mga kaklase ko noon, mas gusto ko pang magsulat ng essay sa isang manila paper kahit back to back pa kesa magsolve ng mga aghambilang na problema gaya nito:

Scientists observe a class of young aliens through a telescope. These equations are on their blackboard: 13 + 15 = 31. How many fingers do the aliens have?

"PUTANG INA MO PO MA'AM!" gusto ko na sanang isulat yan sa exams paper ko noon kung pwede lang pero tahimik at paulit ulit ko na lang syang minura sa nagdurugo kong utak. Kung alam ko lang sana na tungkol sa kung ilan ang daliri ng mga alien ang isa sa mga tanong sa pagsusulit na yun e di sana naghanap na lang ako ng alien at humingi ng pahintulot sa kanila na bilangin ang mga daliri nila, nagkatama pa sana ako sa exams kahit isa lang. Hindi pa naman uso si Kokey nun kaya wala akong basehan kung ilan ang daliri ng mga tiga ibang planeta.

Tanong ko lang, kung sa bawat planeta sa labas ng earth e may nakatirang alien, pareparehas kaya ang bilang ng kanilang daliri? Sayang, dapat pala tinanong ko sa guro ko kung tiga saang alien ang tinutukoy ng tanong nya baka sakaling may makilala akong tiga doon at babalikan ko ang teacher ko para sabihing alam ko na ang sagot sa tanong nya.

Sa lahat ng larong puzzle, Rubik's cube lang ang katangi tanging hindi ako nagkainteres laruin noon. Sinubukan ko naman ito minsan at doon ko napagtanto na magaling lang talaga akong manggulo ng mga bagay bagay pero pag aayusin na ito ay hindi na ako marunong. Ipagawa mo na sa akin ang life size jig saw puzzle ni Monalisa pero wag mong aasahan na bubuuin ko ang Rubik's cube dahil baka ipakain ko pa sa yo yun ng buong buo.

Kalaunan, natuto rin naman ako kung paano ayusin ang Rubik's cube sa tulong ng mahiwagang youtube, hindi ko na lang maintindihan ngayon kung bakit parang nakakaloko titigan ang larawan ni Monalisa na nakangiti pag lasing ako. Try mo minsan paglasing at tumitig kay Monalisa baka sakaling malaman mo kung ano tinutukoy ko.

Ayoko ng masyadong madaming kumplikasyon sa buhay, Naniniwala naman ako na nasa tao din yun kung papaano nya kakaharapin ang mga bagay bagay, nasa kamay ng tao kung ang isang bagay na pupwede namang gawin sa madaling paraan ay gagawin nya itong masalimuot para sa kanya. Nasa tao din kung gaano ito magpapaapekto sa mga bagay na kumplikado.

Ang reyalidad, hindi naman talaga maiiwasan ang mga kumplikasyon sa buhay natin. There are things we have no control over at kahit anong iwas e darating at darating ang mga bagay, tao o pangyayari na magbibigay ng sakit ng ulo sa atin, ang mahalaga ay matutunan kung papaano ito mabigyan ng solusyon at dalhin ang aral na dulot nito para sa susunod na maranasan ito uli e hindi na masyadong stress sa kakaisip kung papano ito malulusutan. Pero kung masokista ka at nagdudulot sa yo ng hanggang langit na kaligayahan ang napapahirapan sa buhay e ipinapayo ko sa yo na tigil tigilan mo na ang panunuod ng mga soap opera dahil iba na ang epekto nito sayo. Hindi ka si Juday na laging inaapi ang role sa buhay.

FYI: Yung equation sa taas, ayun o, yung title, 300 years daw bago nakuha ang sagot dyan. At kung papaano nangyari yun at ganun katagal nasolve, wag mo sa akin itanong dahil hindi ako isa sa mga nag-aksaya ng buhay sa mundo para lang makuha ang sagot dyan. Malamang sa alamang na ginisa e aabutin din ako ng tatlong daang taon bago ko malaman ang sagot kung ilan nga kaya daliri ng alien.

"Life is really simple, but we insist on making it complicated"

Are You Lost?

2010-02-10T02:16:00.006+08:00

Kahapon ko lamang inumpisahang magblog walk, masaya naman ang karanasang ito, napapadpad ako sa iba't ibang sulok ng blogosperyo sa pamamagitan lamang ng pagclick ng pagclick sa mga links. Iba talaga ang nagagawa ng aking mga daliri. Madami na din akong mga bagay bagay na nabasa at nadiskubre pero meron din hindi magandang side sa pagbablog walk ko.

Bukod sa nakakapagod ito at masakit sa mata sa kakabasa ay hindi rin madali ang gumala sa isang lugar na hindi ka pamilyar lalo na kung hindi mo alam kung ano ang mga pasikot sikot at kalakaran sa lugar na ito. Pakiramdam ko ay isa akong dayuhan na napadpad sa isang lugar na hindi ko alam kung papaano lakbayin. Tila isang kuto sa ulo ng isang mamang kalbo na hindi alam kung anong direksyon ang tatahakin.

Pag naliligaw ang madalas na tanong sa sarili ay, "Nasaan na ako?" o "Tama ba tong ginagawa ko?"

Mahirap din maging isang estranghero sa isang lugar na halos lahat ng narito ay may koneksyon na sa bawat isa. Parang isang transferee sa eskwelahan na sa una ay walang mga kasama o kaibigan, naiilang-ilang pa kung sino ang lalapitan o kakausapin at tuwing lunch break at habang magkakasalo ang mga magkakakilala ay walang choice ang kawawang bagong salta kundi kumain mag-isa sa isang sulok ng canteen at kung mamalasin ay sa loob na lamang ng cubicle ng cr manananghalian kasalo ang mga ipis at buwitre.

Pero malakas ang loob ko na kahit naliligaw na ay sige pa rin ang pagpasok sa mga kanto kanto, para saan ba't masasanay din ako sa lugar na ito, o baka nararapat na sabihing masasanay din akong maligaw hanggang sa maramdaman kong hindi na ako naliligaw at ang bagong saltang kagaya ko ay mararamdaman din na at home ako dito.

Teka, nasaan ba ako? Tama ba tong napuntahan ko? At hanggang kelan ko mararamdaman na isa akong kuto sa ulo ng isang taong kalbo?

Sa Ngalan Ng Blog

2010-02-09T03:22:00.006+08:00

Isa sa mga dahilan kung bakit ko naisipang gumawa ng blog sa pagbubukas pa lang ng taong ito ay para may maging outlet ako sa mga bagay bagay na nangyayari sa akin. Sa pamamagitan ng pagsusulat ay mailabas ko ang tunay kong saloobin.

Isa sa mga bagay na aking ikinonsidera sa pagkonsepto ng blog na ito ay ang magiging pangalan. Dapat kakaiba, yung catchy, kung posible ay walang kapares. Sa totoo lang ay nahirapan akong mag-isip kung anong magiging pangalan ng blog na ito. Wala kasi akong maisip na kakaiba, sa bagay na yun ay tila ba hindi naging interesado ang utak ko na tulungan akong mag-isip ng ipapangalan ko sa blog ko kaya naman inumpisahan kong igala ang paningin ko sa loob mismo ng aking silid, baka sakaling may kapaki-pakinabang na bagay sa loob ng silid na ito na syang maari kong gamiting pangalan at kung pupwede ay isang bagay na sisimbolo sa akin.

Nakita ko ang isang box sa ilalim ng tukador kung saan naroon ang mga larawan ko nung highschool pa ako. E kung Mga Lumang Larawan kaya? Parang title ng drama sa radyo ang dating, hindi maganda.

Binuksan ko ang tukador at sinimulang halungakatin ang mga gamit, baka isa sa mga bagay sa tukador na ito ang aking hinahanap na ipapangalan sa aking blog. Nakita ko ang luma kong brief na tatlong taon na ang nakakalipas mula noong binili ko ito. E kung Ang Butas-butas at kupas Kong Salawal kaya? Pangmahirap naman ang isang ito, baka isipin pa ng unang swerteng tao na maliligaw sa blog ko ay pulubi ako at wala akong pambili ng bagong salawal. E kung inglisin kaya para medyo sosyal naman ang dating? My Baconish Brief. Hindi talaga pwede, pang-poor talaga ang dating at ayoko namang butas at kupas na brief ang sumimbolo sa katauhan ko.

Kung gugustuhin ay pupwede ko namang ipangalan sa akin mismo ang blog ko, ang problema hindi ko naman ugai na ibalandra sa buong mundo kung ano ang tunay kong pangalan para gamiting title ng sarili kong blog.

Umupo ako sa kama at muling gumala ang aking paningin, sa pagkakataong ito ayaw pa din aking tulungan ng utak ko na mag-isip, tulog siguro. Ginala-gala ko ang paningin ko sa aking silid. Konti lang naman ang laman nito, lamesa na patungan ng kung anu-ano, upuan, tv at ang kinalalagyan nitong rack, mga maalikabok na dvd at cd na karamihan ay pirata, meron din isang malaking box na taguan ng kung anu anong gamit, tukador para sa mga damit, electric fan, laptop, at isama na rin ang compact fluorescent light sa ding ding. Yan lang naman ang mga gamit dito at karamihan na ay ang mga nagkalat na papel at damit na naghalo na ang malinis sa madumi.

Makalat ang kwarto ko, sa totoo lang hindi ko hilig ang maglinis ng sariling kwarto, kung hindi pa ito lilinisin ni Alwina ay hindi mararanasan ng kwarto ko kung ano ang pakiramdam ng maging malinis. Sino nga pala si Alwina? Kilalanin natin sya sa susunod dahil balak ko din sayng gawan ng blog entry, kasalukuyan ko pa kasi syang ininterview sa mga bagay bagay tungkol sa buhay nya para naman maging makatotohanan ang maisulat ko tungkol sa kanya.

Bigla kong naalala yung binili ko noong isang araw na nilagay ko sa ibabaw ng tukador. Agad kong kinuha ito at doon ko lamang napansin na maganda pala ang paper bag na kinalalagyan ng nabili ko.

Biglang umilaw nag bumbilya sa ibabaw ng ulo ko, e bakit kaya hindi na lang PEYPER BAG?

Peyper bag, dahil ginagamit ito para panlagyan ng iba't ibang gamit, pwede pang ulit uliting gamitin lalo na kung maganda ang disenyo nito at mamahalin ang tatak.

Gaya ng totoong peyper bag, itong blog na ito mismo ang magiging sisidlan ng kung anu anong bagay tungkol sa buhay ko. Mga sari-saring kwento na maari kong ibahagi sa blogosperyo kaya tamang tama lamang na ipangalan ito sa bagay na kapaki-pakinabang.

Naisip ko din pala kung ano ang magiging nom de plume ko. Sa pagkakataong ito ay tinulungan na ako ng sarili kong utak para mag-isip. Gaya ng ibang mga manunulat ay gusto ko ding gumamit ng pseudonym para naman manatiling misteryoso ang aking pagkatao. Gaya nga ng nabanggit ko kanina, hindi ko ugaling ibalantra sa buong mundo ang pangalan ko kaya hindi ko maaring gamitin ang totoo kong pangalan dito. Kaya naman dyan nabuhay ang pangalang DON DEE.

Tungkol naman sa disenyo ng blog ko, nais ko itong gawing malinis sa paningin. Ayoko ng masyadong madaming eche bureche na nakalagay. Hindi ko gusto na magmukang piesta ng baranggay ang anyo ng blog ko na sari saring bagay na makukulay ang nakasabit. At dahil nga sa gusto kong maging simbolo ito ng tunay kong pagkatao ay ninais kong gawin itong simple lang.

At yan ang mga konseptong bumubuo sa aking blog. At nga pala, uumpisahan ko na ding magblog walk. Oras na para lumabas ako sa totoong mundo ng blogosperyo at maglakwatsa sa iba't ibang blog.

Kita kits sa mga blog nyo!

Buhay Tu.La.La

2010-02-03T21:43:00.000+08:00

Halos kalagitnaan na ng ikalawang buwan ngayong bagong taon. Ang bilis talaga ng panahon, parang kelan lang e panahon na malakas ang benta ng mga tiga Bulacan dahil sa paputok at ilang araw na lang ay ang mga may negosyo gaya ng mga nasa Sta. Mesa ang kikita dahil sa ibang klase naman ng putukan.

Mahigit isang buwan na akong buhay tamad, buhay tambay. Sabay ng huling araw ng taong 2009 ay sya namang effectivity ng aking resignation sa kumpanyang pinagsilbihan ko din ng mahigit dalawang taon. Simple lang naman ang dahilan kung bakit ako ngresign, walang mabigat na dahilan, hindi na ako masaya sa trabaho at ginagawa ko sa kumpanyang yun kaya bakit ko pipilitin ang sarili kong magtyaga sa isang bagay na hindi naman nagbibigay sa akin ng saya o kaganapan bilang manggagawa/tao.

Isa pa, sa loob ng dalawang taong pagpapa-alila ko sa kumpanyang yun matagal ko na ring inasam asam na makapagpahinga at tumambay lang na walang ginagawa.

Masarap ang buhay tambay na walang ginagawa kundi ang tumambay lang lalo na kung hindi mo ito naranasan sa loob ng mahabang panahon. Sa loob ng mahigit isang buwan, wala akong ginawa kundi maging TuLaLa - Tulog, Lakwatsa, Lamon.

Masaya maging tulala dahil walang trabahong iniisip, hindi pressured at hindi nag-aalala sa mga kung ano ang mga dapat gawin at higit sa lahat walang mga katrabaho na kailangang pakisamahan at boss na kailangang paimpressan.

Pero habang tumatagal nakakaramdam na ako ng sawa sa pagiging buhay tulala, hinahanap hanap ko na ang may mga trabahong ginagawa, kahit papaano hinahanap ko ang pressure at challenge na may ginagawang trabaho. Gaya nga ng nasabi ko sa post na ito, magrerecharge lang ako at muli na namang sasabak sa pagiging buhay empleyado.

Sa tingin ko naman ay sapat na ang pahinga ko at fully charge na ako para muling sumuong sa tinatawag nilang corporate world. Isa pa ayoko namang sairin ang naitabi kong pera sa kakatambay lang, kaya bago pa ako maubusan ng pangtustos sa mga ~~bisyo~~ pangangailangan ko ay kailangan ko ng makahanap ng pagkakakitaan.

Sana palarin agad akong makahanap ng pagkakakwartahan. (Crossing fingers)

Hygiene

2010-01-16T04:35:00.005+08:00

Nakaugalian na nating mga pinoy ang maging malinis sa ating panganagatawan kahit na minsan ay hindi halata. Sa isang normal na mamamayang Pilipino na may pang-araw araw na supply ng tubig ay mahina na ang maligo sa isang beses sa isang araw. Hindi ugali ng mga pinoy ang hindi maligo bago ito umalis ng bahay. Hindi rin kayang alisin ng krisis ng tubig ang nakaugaliang pagligo ng pinoy sa araw araw. Ilan sa ating mga mamamayan ay pumipila pa ng metro metro para lang makaigib ng ipangliligo.

Naalala ko noong bata pa ako, lagi akong kinagagalitan ng nanay ko noon pag tinatawag akong maligo at ang lagi kong sagot ay "Mamaya na." Sa isang musmos na kagaya ko noong mga panahong yun ay mas binibigyan ko ng importansya ang paglalaro ng holen kasama ang aming mga kapitbahay kesa sa pagligo. Obligado akong maligo noon sa mga oras na tinatawag ako dahil kung hindi ay palo ang kapalit nito. Kalaunan ko na lamang nalaman ang isa sa mga tunay na importansya ng pagligo araw araw ng dumalaw kami sa isang kamag-anakan.

Bilin sa akin ng nanay ko noon na wag daw akong masyadong maglalapit sa isa sa mga pinsan nya, si tito Pete. Hindi ko alam kung bakit ako pinapaiwas sa kanya, sa katunayan ay lagi pa akong binibilhan ng kendi nun pag andun ako sa kanila. Sabi ng nanay ko basta wag daw akong masyadong lumapit at magpapakarga kay tito Pete kung ayokong dumikit ang amoy nito sa akin. Napakunot ang aking noo at napaisip kung anong amoy kaya ang tinutukoy ni mama.

Dumating kami sa bahay ng mga pinsan ni mama at saktong nandun naman si tito Pete, gaya ng bilin ng aking ina hindi muna ako lumalapit masyado kay tito Pete. Umiral ang pagkapilyo ko at pagiging usisero kung anong klaseng amoy meron si tito at ayaw akong palapitin sa kanya. Pinagulong ko ang laruan kong kotse papunta sa kinauupuan nya at akmang kukunin ko na ang aking laruan ay bigla akong huminga ng malalim, tama nga si mama, hindi ko nagustuhan ang naamoy ko, amoy sibuyas na ewan, hindi ko gusto ang amoy ng pabango ni tito Pete kaya bigla na lamang napakunot ang aking noo at ilong sabay takbo papalayo kay tito. Nahilo ako sa naamoy ko, nanuot hanggang ulo.

Sinabi ko kay mama na alam ko na ngayon ang amoy ni tito Pete, sabi ko dapat palitan na nya ang pabango nya dahil amoy kulob na sibuyas ito. Tawa ng tawa si mama noon, at pinaliwanag nya sa akin na hindi daw pabango yung naamoy ko sa halip yun daw e PUTOK Putok? Ano ang putok? At bakit nagkakaroon ng tao ang ganito? Nakukuha daw yun sa hindi maayos na pag-aalaga sa katawan lalong lalo na kung hindi nito hilig ang maligo. Sa pagkakataong yun ay naintindihan ko ang ibig sabihin ni mama.

Naging inspirasyon ko si tito Pete, ayokong maging kagaya nya na may putok kaya naman araw araw akong naliligo. Normal lang naman na maligo ng araw araw, abnormal nga pag hindi ka naliligo e. Minsan higit pa sa isang beses ako maligo sa isang araw at mula noon ay nagkukusa na akong maligo kahit hindi pa ko sinasabihan.

Ugali na ng pinoy ang maligo araw araw, kahit anong lamig ng panahon ay hindi papayag ang pinoy na hindi maligo. Kahit na kumuluntoy pa ang *toot* dahil sa sobrang lamig ng tubig ang mahalaga ay malinisan nitong mabuti ang kanyang katawan.

Tatlong araw na rin akong tambay lang dito sa bahay, lumalabas lang ako pag may bibilhin sa kanto. At kahit nandito lang ako sa bahay at hindi naman naalikabukan o nadudumihan masyado ay naliligo pa din ako ng dalawang beses sa isang araw. Kanina lang ay naramdaman ko na parang hindi kumpleto ang paglilinis ko sa buo kong katawan meron akong nakalimutang ritwal sa paglilinis ng katawan ko mula ulo hanggang paa, merong hindi tama. May kulang, chineck ko ang buo kong katawan, nagsabon at naghilod naman ako, nagshampoo, nalinis ko na ang tenga ko pati ilong, at nagupit ko na din ang aking mga kuko.

Nagpalingon lingon ako sa paligid baka sakaling makakita ako ng magpapa-alala sa akin kung ano ang kulang na hindi ko maisip-isip ng bigla kong nakita ang toothbrush ko.

Dyaske, malinis nga ang buong katawan ko pero ang mga ipin ko hindi!

Kung nakakapagsalita ang toothbrush ko malamang sasabihin sa akin na tatlong araw ko na syang hindi nagagamit at tuyong tuyo na sya. At sasagot naman ang mga ipin ko at sasabihing ang dumi dumi na nila at yung kinain ko nung isang araw ay nandoon pa sa kasingitsingitan nga aking ipin. Hindi nga ako nagaya sa tito Pete ko na may putok pero kung sakali ay magagaya ako sa anak nitong tatlong taong gulang na sira sira ang ipin.

Agad agad kong dinampot ang aking tootbrush, sinigurado kong nasayaran ng toootbrush at naabot ng toothpaste ang kasingit-singitan ng aking mga ipin. Paulit ulit kong chineck ang aking hininga, hindi naman ako bad breath kahit hindi ako magtoothbrush pero nararapat lang naman na laging amoy malinis ang bunganga, pasadong-pasado sa halikmeter. Malapit pa naman na ang lovapalozza kaya dapat siguraduhing malinis at fresh ang hininga.

Hindi nga naman kumpleto ang paglilinis sa buong katawan kung hindi naman malinis ang bunganga, kumbaga package yan, dapat singuraduhing malinis lahat at kung maaari pati ang mga lamang loob ay siguraduhing malinis din.

Unpredictable

2010-01-14T01:30:00.003+08:00

Naalala ko noong panahon na ako'y nasa highschool pa lamang, absent ako noon pero dahil sa likas na tsimoso ang aking mga kaklase ay nalaman ko na nabanggit daw ng isa aming guro na may katangian daw ako na pagiging unpredictrable. Ay teka, take two, hindi pala ako absent noon, force absent pala ang nangyari sa akin kaya wala ako noon sa klase. Sa madaling salita suspended ako sa kadahilanang sangkot ako sa isang bagay na isa sa mga labis na ipinagbabawal ng aming paaralan. Sa eskwelahang pinapatakbo ng mga pari ay daig ko pa ang pumasok sa bahay ni kuya na madaming hindi pwedeng gawin at sa kasamaang palad ay nalabag ko ang isa sa mga nakasaad sa rule book.

Ayun sa aking mga chikadorang kaklase, kaya daw nabanggit ng aming guro na unpredictable ako ay dahil hindi niya inaasahan na magagawa ko ang bagay na yun na syang naging nitsa ng aking pagkakasuspensyon. Kilala daw kasi ako ng faculty members bilang isa sa mga mag-aaral na mabait at masunurin. Tahimik din kasi ako dati sa klase kahit paminsan-minsan lang o pag nasa harapan ako ng mga pari at guro. Ang hindi daw nila alam, na sa palagay ko ay totoo naman, ay may tinatago din daw pala akong kapilyuhan sa kabila ng aking tila maamong tupang katangian na ipinapamalas sa loob klase.

Aminado naman ako sa bagay na yun, minsan napagtatanto ko din na tila ba isa akong demonyito na nagpapanggap na isang anghel, o baka sadyang nabubulag lang ang mga taong nakapaligid sa akin at nadadala sila sa aking mala-anghel na kakisigan.

Unpredictable. Parang panahon lang dito sa atin, hindi mawari kung aaraw o uulan. Pabago pabago daig pa ang dalas ng mga babae na magpalit ng pantapal sa mga panahong may "dalaw" sila.

Itong araw na to, madaming mga bagay akong nagawa, ang iba ay makabuluhan at ang karamihan ay pamatay oras lang. May project akong ginagawa kanina, maganda ang ideyang pumasok sa aking isipan, ganado akong gawin ito sa dami ng halo halong ideya na naiisip ko para sa proyektong ito. Maganda ang umpisa, hanggang sa makarating ako sa gitna. Nang papatapos na ang proyektong ito ay bigla akong tinamad na ipagpatuloy kung ano ang naumpisahan dahil sa may bagong ideya na naman na pumasok sa utak ko para naman sa ibang proyekto. Sayang dahil napag-gugulan ko na din ito ng oras at atensyon pero nawalan ako bigla ng gana para ipagpatuloy pa itong gawin. Pinilit ko na lang tapusin kung hanggang saan ang kaya kong gawin , medyo raw pa, pero at least maayos naman kahit pano at kung sakaling ganahan uli akong gawin ito tsaka ko na lang ipagpapatuloy na gawin. Sa ngayon focus na muna ako sa kasalukuyang proyekto na sya naman talagang nauna bago ko umpisahan yung ginagawa ko kanina.

Ito ang dahilan kung bakit ko biglang naalala ang nasabi ng aking guro noon na unpredictable ako. Kung hindi nya malaman kung anong ugali meron ako, ako naman hindi ko malaman kung anong gusto kong gawin minsan.

May narealize naman ako sa karanasang ito kahit papano. Una ay ang magfocus na lang muna sa kung anong kasalukuyang ginagawa para matapos ito. Pangalawa ay iwasang umabsent o gumawa ng bagay na ikakasuspinde para hindi pinag-uusapan ng buong klase o sa pagkakataong ito ay sa opisina.

Laban o Check

2010-01-12T22:24:00.007+08:00

Dalawang numero lang ang nangingibabaw sa 'Pinas, ito ay ang numerong dos o syete. Ang dalawang higanteng istasyon na walang katapusang nagtutunggali para maging pinakamagaling at nangungunang istasyon sa bansa.

Ngayong nalalapit na ang eleksyon, dalawang kulay lang din ang kasalukuyang nangingibabaw sa lahat. Kahel o dilaw? Alin sa dalawang kulay ang mananalo para mailuklok sa pinakamataas na pwesto ng bansa?

Isang kulay lang ang pwedeng manalo. Hindi pwedeng dalawa. Dahil sa pwestong para lang sa iisa, hindi pwedeng silang dalawa.

Asahan natin na habang papalapit nang papalapit ang araw ng eleksyon, patindi nang patindi din ang batuhan at hilahan ng magkabilang panig.

Bilang isang mabuting mamamayan ay pinapahalagahan ko ang aking boto. Importante ang boto ko, ito ang maglalagay sa pwesto ng susunod na pinakamakapangyarihang opisyal ng bansa. At dahil pinapahalagahan ko ang boto ko ay nararapat lamang na magnilay-nilay at pag-isipan ng mataimtim kung kanino ko ito ibibigay na tila ba isang matamis na ~~*toot*~~ oo ng isang dalaga na ilalaan lamang sa nararapat na manunuyo.

Yan sana ang gagawin ko, pag-iisipang mabuti kung sino ang iboboto ko kung nakahabol lang sana ako sa rehistrasyon. Sayang din ang isang boto sana, gusto ko din sanang sumali sa tunggalian ng mga summer colors. Sa ngayon ie-enjoy ko na lang ang circus ng magkabilang grupo. Mas magiging exciting pa ito lalo't papalapit na ang finale sa darating na Mayo.

Nga pala, nasuspinde ang paborito kong show sa umaga na Showtime, sa tingin ko hindi makatarungan ang ginawa ng MTRCB na biglaang pagsuspensyon sa kanila. It's ampeyr! Showtime na nga lang nag katangi-tanging show na nagpabagsak sa show ng dalawang taratitat na host at isang matandang matabang pakyut na host tapos pagiinitan pa bigla. Ampeyr talaga!

DonTamad

2010-01-11T05:48:00.009+08:00

Sa mga pagkakataong ito ay sumanib na naman ang kaluluwa ng aking dakilang ninuno na si Juan Tamad. Tamad na naman akong kumilos ngayon para gampanan ang mga responsibilidad ko bilang isang mabuting manggagawa at mamamayan.

Alam ko rin naman na kailangan kong kumilos at tumayo sa sarili kong paa para mabuhay at magkapera, lalo na't ang labanan ngayon ay pera perahan na lang. Mas marami kang pera, mas marami kang mga ~~kaibigan~~ bagay bagay na magagawa at mas maraming lugar na mapupuntahan. Dito pa naman sa siyudad ay hindi uso ang tatamad tamad dahil kada kilos dito ay may perang katapat.

Mabuti pa ang mga pulubi hindi tintamad na mamalimos para lang may pambili ng ~~solvent~~ pagkain, pero ako, ewan ko ba't heto na naman at nakanganga sa ilalim ng punong bayabas at naghihintay na mahulog ang bunga nito sa aking bunganga. Tsk! Di uumbra ang gawaing ito, pero pramis magpapahinga lang ako, magre-recharge kumbaga para pag nawala na ang sumpong kong katamaran ready to go na uli si Don Dee. Peksman!

Sa ngayon ie-enjoy ko muna ang buhay tamad na walang ginagawa.

Balik Tanaw

2010-01-03T04:19:00.003+08:00

Sa tuwing magpapalit ang taon, nagbabalik tanaw ako sa mga bagay bagay at kaganapan sa buhay ko sa lumipas na mga buwan. Ang dami palang kaganapang nangyari sa buhay ko sa nakalipas na taon. May mga pangyayaring nararapat na lang ibaon sa limot sa nagdaang taon na hindi naman nagdulot sa akin ng ano mang kapakipakinabang at may mga pangyayari naman na kay sarap balikan, mga taong nakilala at nakasama na gusto muling paglaanan ng oras kahit sa isang simpleng salu-salo lang.

Labing dalawang buwan ang lumipas, sa bawat buwan at araw iba ibang ala-ala ang napagdaan. Sa bawat napagdadaanang pangyayari, kaakibat nito ang mga leksyon na dapat matutunan. Sa bawat leksyon na natututunan ay ang pagpapa-alala sa akin na ang buhay ay isang walang hanggang pakikipagniig ng dunong na nagbibigay turo sa isang mala inosenteng paslit. Turo na magsisilbing gabay sa mas matarik na paghamon na kakaharapin sa kinabukasan.

Sa lumipas na taon, iba-ibang tao ang aking nakilala, iba-ibang katauhan na ang ilan ay nakasundo ko at ang ilan naman ay mananatili na lang na mga estranghero o acquaintance sa buhay ko dahil wala akong planong pag-aksayahan ng panahon o sadyang hindi ko lang din nakasundo. May mga iilang tao din minsa'y itinuring na mga kasangga at kaibigan pero dahil sa mga personal na rason ay napabilang sa listahan ng mga taong sana'y hindi ko na lang nakilala at nabura sa listahan ng aking mga kaibigan. Pati sa listahan ko sa Facebook ay burado din sila. Sayang din, kasi pandagdag din sana sila sa mafia wars o sa mga magbibigay ng regalo sa Farmville, pero aanhin mo naman ang pandagdag crew at neighbor kung sa totoong buhay ay ikaw mismo ang tinututukan nila ng baril at imbes na lagyan ng pataba ang mga tanim mo ay lason ang binubudbod.

Masayang ibalik ang mga ala-ala na nagdaan, mga ala-ala na nagbigay ngiti, halakhak at bungisngis sa mga labi at nagpasirit ng dugo sa puso sa labis na kasiyahan. Ito ang ilan sa mga ala-ala ko sa nagdaang taon, mga ala-ala ng mga tao na maituturing na tunay na mga kaibigan, sila ang aking mga dating katrabaho.

Kay sarap ng salu-salong naganap at pagbabalik tanaw, sa walang katapusang kwentuhan at kamustahan. Sa iilang oras na pinagsaluhan nitong nagdaang gabi ay kapalit ang ala-ala na minsan sa isang gabi nitong bagong taon ay muli ko silang nakasama.

Bukas, aabangan ko ang mga pictures na ita-tag sa akin. Ayos!

Ang (Bagong) Simula

2010-01-02T05:26:00.000+08:00

... tri... tu... wan... PUTUKAN NA!!!

Bagong taon, bagong simula lalo na sa mga taong wala pang nasisimulan.
Bagong taon, bagong pagkakataon para sa pagbabago lalo na sa mga taong hindi nabigyan ng pagkakataong baguhin ang nararapat na baguhin sa mga nagdaang taon.
Bagong taon, bagong buhay lalo na sa mga taong naghahangad ng mas maginhawang pamumuhay.

Bagong taon, may naisilang na bagito at gwapitong blogger mula sa pagsasanib pwersa ng mahaba at matabang kwitis at matambok na pla pla na nagdulot ng napakatinding pagputok na syang bumuo sa isang bagong buhay.

Ito ang aking simula, makikisawsaw, makikigulo, mangingialam at magmamarunong sa mundo ng mga blogero.

Ito na ang simula, humanda na!